ΚΑΜΕ ΠΑΙΔΚΙΑ…!
Του Σιάρπελ Ι. Φραγκίσκου
Ένας γονιός, εφτά παιδκιά, είσιεν τζι ανάγιωσεν τα,
εφτά παιδκιά έναν γονιόν, αφήκαν τον στο δκιακονιόν,
ώσπου τζι εκάμμισεν τα..!
Σσιεν ισκεφτούν οι άτιμοι, πως ότι εν που ΄γίναν,
σε τζιείνον εχρωστούσαν το, ποττέ εν τζι εξοφλούσαν το,
τζι εν να τους φα’ το κρίμαν…
Την φτώσειαν που ετράβησεν, που ‘ν είσιεν να τους δώσει,
μερονυχτίς στον κάματον, να φκαλει μεροκάματον,
για να τους αναγιώσει…
Εφτά παιδκιά ανάγιωσεν, ήτουν για τζιέινον φάρος,
εξήασεν τι ένει παμός, τα κόκκαλα του σισαμός,
εγίναν που το βάρος…
Έφτυσεν γαίμαν ο φτωχός, τα δρώματα καντάριν,
για να ‘χουσιν να φαν ψουμίν, μα ‘πκιαν καλήν την πκιερωμήν,
αφήκαν τον βουνάριν…
Εμάσιετουν ολόχρονα, με σιόνια τζιαι λιοπύριν
κάπκοιοι τους εσπουδάσασιν, μα, έτο εξυχάσασιν,
πως είχαν τον για τζιύρην…
Γέριμον τον αφήκασιν, τζιαι ούτε πως εζζιούσεν,
βαούμενος στην πόρταν του, αφήκαν τον στην σόρταν του,
μ’ αν είπκιεν, μ’ αν πεινούσεν…
Που ‘τουν τα σιέρκα του γερά, τα πόδκια του βαστούσαν,
τζιαι μόνος του εσάζετουν, κανέναν εν ερκάζετουν,
ούτε που τον ρωτούσαν…
Τωρά όμως, που βάρεσεν, τζιαι θέλει τους κοντά του,
κανένας εν ποφαίνεται, τζι αφήκαν τον να δέρνεται,
γέριμος, του θανάτου…
Μα, πάλε ΄λαλεν ο φτωχός, χαλάλιν των παιδκιών μου,
τζιείνοι τζιαι οι κυρίες τους, έχουν τες φασαρίες τους,
τζι έννεν που πανωθκιόν μου…
Ίντζιαι έχω παράπονον, ελάλεν, μα ‘τουν ψέμαν,
τρέχαν τα μμάδκια, ‘σφίγγετουν, τζι εδάκκαννεν σιείλη του,
ώσπου τζι εφκάλλαν γαίμαν…
Τζιαι μανιχός εσκέφτετουν, πως έγινεν ο κόσμος,
άμμα γεράσεις τζι ύστερις, να δώσεις άλλα, εν μπορείς…
Τζιαι να σε σύρουν όμως..?
- Τι έκαμα για λλόου τους, ο Πλάστης μου το ξέρει,
θαρκούμαι εβοήθησα, τίποτες εν εζήτησα,
ούτε άπλωσα το σιέρι…
Τζιαι την ψυσιήν του έδωκεν, για να τους καλοσάσει,
τζιαι τίποτες εν είσιεν πκιον, τζι επαρακάλεν τον Θεόν,
να γύρει, τζιαι να πνάσει…
Εφτά παιδκιά, αλλίμονον, καθένας το δικόν τους,
έχουν μεγάλον μερτικόν, τζι εν να τους πνίξει τ’ άδικον…
Το κρίμαν, στον λαιμόν τους…
Επκιάσαν, μ’ αν εδώκασιν, είδαν πολλά οφέλη,
εφάνηκαν αχάριστοι, εφκήκαν ούλλοι άχρηστοι,
τζι ο Πλάστης, εν το θέλει…
Κάμε παιδκιά, στα γεραθκιά, να ’σιεις να σε θωρούσιν,
μα ίντα ξέρω, φαίνεται, πως, άλλως πως που γένεται,
να «φύεις», καρτερούσιν…
Ώσπου αντέχεις τζιαι μπορείς, τζιαι έσιεις να τους δώσεις,
έχουν σε εις την έννοιαν τους, τζιαι ευλοούν τα γέννια τους,
ώσπου να «παραδώσεις»…!
Σιάρπελ Ι. Φραγκίσκου
18/03/2026
