ΤΑΤΣΙΖΛΙΚΚΙΝ…!!!
Του Σιάρπελ Ι. Φραγκίσκου
Όπκοιος θαρκέται, ζάβαλλι, π’ ούλλους πως ξεχωρίζει,
τζι ότι, εν έσιει δεύτερον, που λλόου του ανώττερον,
εν λάθος που νομίζει…
Ο εαυτός του μανιχά, για λλόου του λοέται,
τζι οι άλλοι εν κατώττεροι, άχρηστοι τζιαι σιορόττεροι,
γιατί, έτσι θαρκέται…
Βαστά την μούττην του ψηλά, τζιαι εν θωρεί μακρά της,
ότι πει τζιείνος εν σωστόν, τζι έσιει έναν ύφος, άνοστον,
να ‘τουν αριστοκράτης…
Μιλά, άμμα συφφέρει του, τζιαι έσιει να κκιαρέψει,
τζιαι πάντα του ποϋριστά, θέλει το κέρδος να βαστά,
για λλόου του, να δρέψει…
Μαλλώννει τζιαι τσουννιάζεται, μ’ ούλλους, δίχα αμάντα,
γιατί, εν καταδέχεται, πως φταίει, εν το δέχεται,
τζιαι έσιει δίτζιον, πάντα…
Η ψωροπερηφάνεια του, στραώννει τον, καπάλιν,
θωρεί τους άλλους μ’ ήμισον, βάλλει τους ούλλους τάπισον,
αγύριστον τζιεφάλιν…
Θαρκούμ’ εν πάντα μίζερος, ποττέ του, εν ιπνάζει,
με ούλλους που κατζιώννεται, τζιαι κάθα τσας, σκοτώννεται,
λοοφέρνει, τζιαι φωνάζει…
Μες την ζωήν του, πάντα του, εν ναν δυστυχισμένος,
που ‘σιει τα μμάδκια του κλειστά, τζιαι εν θωρεί μπροστά, σωστά,
στο εγώ του, πο ‘ν κλεισμένος…
Μόνος του έμπην στο κλουβίν, στην φυλακήν εκλείστην,
έχτισεν τοίχους που γυρόν, τζι έβαλεν κάντζιελλον ψηλόν,
τζιαι μέσα, εγκλωβίστην…
Ας κάμει αυτοκριτικήν, να δει τον εαυτόν του,
τζιαι τότες εν να θθυμηθεί, σαν έστρωσεν, θα τζιοιμηθεί,
τζι έτσι, αλλίμονον του…
Μα, μ’ έτσι νουν που κουβαλά, θαρκούμαι,
εν ξορτώννει,
ν’ αλλάξει ώσπου ‘ν γλήορα, το τατσιζλίκκιν σίουρα,
την σκέψην του θολώννει…
Εν άξιος της λύπησης, μα, τζιείνος ποφασίζει,
τον δρόμον που ‘ν να παρπατά, τζιαι ίντα στράταν θα κρατά,
εν τζιείνος, που ορίζει…!
Σιάρπελ Ι. Φραγκίσκου
28/10/2026
