Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ Η ΠΑΤΡΙΔΑ…!
Του Σιάρπελ Ι. Φραγκίσκου
Την γην, το χώμαν που πατά, ο τόπος που γεννήθην,
νεγιώννεται τζιαι παρπατά, μες την καρκιάν του όπου πα,
καθένας κουβαλεί την…
Έτσι τζι εμάς ο τόπος μας, η γη που μας ταΐζει,
ο τόπος π’ αντρωθήκαμεν, μιτά του εδειθήκαμεν,
αγάπην εν π’ αξίζει…
Η Τζιύπρος ήταν καθενού, ήρεμον καταφύγιον,
πολλές φυλές ερέξασιν, κάπκοιες ‘μείναν τζι αντέξασιν,
ήβραν μοίραν στον ήλιον…
Τζι εζζιούσασιν ειρηνικά, της μιας χώρας πολίτες,
του τόπου τους αφέντηες, Τούρτζιοι, Ρωμιοί, Αρμένηες,
Λατίνοι, Μαρωνίτες…
Μα, ήτουν ούλλοι Κύπριοι, είχασιν μιαν πυξίδαν,
ήτουν έναν μωσαϊκόν, που έδεισεν, τζιαι είχαν πκιον,
την ίδιαν πατρίδαν…
Σε μιαν πατρίδαν που στα δκυο, κάπκοιοι την εχωρίσαν,
με μίσος μασιαιρώσαν την, ύπουλα, επροδώσαν την,
τζιαι πως την καταντήσαν…
Που, ξένα σιέρκα ήρτασιν, άξξιππα, μιαν ημέραν,
τζιαι οπλισμένα, τες αυκές, αρκέψασιν τες μασιαιρκές,
καταστροφήν εφέραν…
Αεροπλάνα, πόμπες, τανκς, σφαίρες τζιαι πολυβόλα,
παντού φωδκιές, καταστροφές, πολλές χαθήκασιν ζωές,
το κλάμαν, εν ξαπόλαν…
Τζι η Κύπρος, εμοιράστηκεν, στα δκυο την εχωρίσαν,
μισή ποτζιεί, μισή ποδά, άλλοι στον νότον, στον βορρά,
τζιαι σύνορα εχτίσαν…
Μα, είτε νότον, για βορράν, ανατολήν για δύσην,
ούλλα πατρίδα ένουσιν, γιατί, έννεν ότι θέλουσιν,
τζι ας ‘βάλαν ρουμανίσην…
Τόποι που ποτιστήκασιν, τζι η μνήμη εν τους χάννει,
με γαίματα τζιαι δρώματα, τζιείνα τα άγια χώματα,
πκοιος εν που τα ξυχάννει…!
Τζι αν είσαι τούρκος, για ρωμιός, αρμένης, μαρωνίτης,
μες τούντον τόπον ώσπου ζζιεις, είσαι κομμάτιν τούντης γης,
κάθε γωνιάς πολίτης…
Τζιαι καρτερούμεν ούλλοι μας, με τρέμουλον στα σιείλη,
να ‘ρτει η ώρα η καλή, ο τόπος να ξανανωθεί,
ο ήλιος ν’ ανατείλει…
Ούλλοι, μαζίν να ζήσουμεν, σαν πρώτ’ αγαπημένοι,
τούτον ούλλοι ευκούμαστεν, στον Πλάστην προσευκούμαστεν,
ο τόπος περιμένει…
Τζι αλήθκεια, πέτε μου, ρωτώ, που το σωστόν πκοιον ένει,
που τα κομμάδκια της τα δκυο, πκοιον εν που πρέπει ν’ αγαπώ,
αφού, εν μοιρασμένη…?
Ποτζιεί που εγεννήθηκα, στην γην του Κορματζιήτη,
που εν οι αναμνήσεις μου, οι θεμελιοί της ζήσης μου,
της νιότης μου η τζιοίτη…
Οξά ποδά, που πρόσφυγας, ήρτα με τους γονιούς μου,
τζιαι με πολλήν υπομονήν, αρκέψαμεν νέαν ζωήν,
τζι έσβηννα τους καμούς μου…
Που ‘καμα οικογένειαν, γέννησα τα παιδκιά μου,
που έχτισα το σπίτι μου, μακρά του Κορματζιήτη μου,
τζι έχω τζιαι τη δουλειά μου…
Ναι, αγαπώ τον τόπον μου, τζι ας εν τζιαι μοιρασμένος,
κόμα, περίτου που παλιά, γιατι έζησεν την προσφυγιά,
τζιαι εν βασανισμένος…
Ο τόπος μας, ένας ένει, μια ένει η πατρίδα,
τζιαι ούλλοι να παλαίψουμεν, τα πάντα ν’ αντιστρέψουμεν,
αν θα ‘χουμεν ελπίδα…!
Μα, κρούζει με ένας καμός, τζι εν να τον μολοήσω,
μέσα μ’ αφταίννει μια φωδκιά, τζιαι τρώει μου τα σωθικά,
εν μπόρω να την σβήσω…
Το σπίτιν που γεννήθηκα, η γη του Κορματζιήτη,
ο κάμπος, κάθε γειτονιά, κάθε καντούνιν τζιαι γωνιά,
αφάνταστα μου λείπει…
Οι ρίζες μου, τζιαμαί ένει, θα το λαλώ καπάλι,
τζιαμαί τραβά το γαίμαν μου, λαλώ το, τζι έννεν ψέμαν μου,
αρρώσκεια ένει μιάλη…!
Στην Κύπρον, εγεννήθηκα, το φως του ήλιου είδα,
μα, θα το πω το ήμαρτον, τον Κορματζιήτην έχω τον,
παντοτινήν πατρίδα…!
Τζιύπρος μου, μουσκομύριστη, της Μεσογείου φκιόρον,
που ΄σαι γεμάτη ομορκιές, τζι ακόμα, αξιώθηκες,
τον Κορματζιήτην δώρον…!
Ούλλοι σε αγαπήσασιν, τραβάς τους σαν μαγνήτης,
μες τούτον το μωσαϊκό, ναι, σιαίρουμαι που ‘μαι τζι εγιώ,
Κύπριος, Μαρωνίτης…!
Σιάρπελ Ι. Φραγκίσκου
09/07/2026
